Yeter ki Monoton Olmasın Lig

Beşiktaş renklerinin siyah kısmını atlattıktan sonra çubuklu formanın beyaz tarafına geçmiş gibi duruyor. Deplasmanda alınmış bir ManU galibiyetinin ardından, Sivas’tan da getirilen üç puan liderle arasındaki puan farkını kapadı. Artık dünya Beşiktaş için güzel diyebilir miyiz?

Beşiktaş taraftarları bunu demediği müddetçe Beşiktaş’ın iyi süreci daha da uzun gidebilir. Bu konuda aklıma İtalyan aydın Antonio Gramsci geliyor. Gramsci entelektüelerin karamsarlığının geleceğin aydınlığı için olduğunu söylüyordu.Gramsci dünyayı faşizme karşı uyarıyordu bu sözüyle. Sözün önemi anlaşıldığında, Hitler ve Mussolini’nin izleri Avrupa’yı yakıp yıkmıştı. Son iki aya baktığımız zaman Beşiktaş’ın takdire şayan galibiyet zincirini görüyoruz. Tek mesele alınan galibiyetlerin yan etki olarak başka sorunların göz ardı edilmesine neden olabilecek olması, Gramsci’nin örneğindeki gibi.

Beşiktaş geçtiğimiz yüzyılın başındaki konjonktür gibi şu an. Tek adam imparatorluğuna doğru ilerlemekte. Kolay kolay da bu yapı bozulacak gibi değil. Beşiktaş gibi büyük bir kulübün şu an sadece iki başkan adayı var. Daha büyük sorun ise iki başkan adayının da –bana göre- birbirinden çok farklı olmaması, umarım yanılıyorumdur bu konuda. Aksu, Demirören yönetiminden çıkmış bir isim. Bu durum Beşiktaş’ta daha soruna teşhis konulamadığını gösteriyor. Sanki bütün sorun sadece başkanın isimiyle ilgili. Beşiktaş’ın yönetim anlayışını sorgulayan çok az. Sonuç olarak Beşiktaş’ın başkanı kim olursa olsun şu an ki yönetim zihniyeti değişmediği sürece Beşiktaş eski Beşiktaş’ı çok arar. Zaten eski Beşiktaş’ı özleyen de pek yok gibi.

Büyük pencereden baktığımız zaman, renkleri değiştirirsek üç büyük kulübü birbirinden ayırt edemeyeceğiz. Kendini kaybeden bir Beşiktaş aslında tek tipleşen bir Türkiye futbol ligine doğru götürüyor bizi; renkleri hariç her şeyleriyle birbirinin aynısı üç kulübün şampiyonluk mücadelesi!